‘Doorwerken!’ roept Ricardo. En hij slaat op de tafel.
Bang, doodsbang ben ik. Ik zit hier nu al weken in dit gebouw.
Ik moet werken, werken en nog eens werken.
Ik weet niet eens waar ik ben.
Ricardo geeft me een klap. Een pijnscheut schiet door mijn lichaam. ‘Doorwerken rotmeid!’
‘J-ja meneer Ricardo’ stotter ik.
We moeten hier eindeloos werken, van 7 uur ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds.
En niemand die weet waar we zijn, terwijl we al zo lang weg zijn. 7 meisjes zijn vermist!
En die zitten hier… Opeens klinkt er een gil.
Ik kijk om en schrik me rot…